Λίγο πριν την Αφρική

Σε λίγες ώρες αφήνουμε την Ευρώπη και περνάμε απέναντι, στη μάνα Αφρική. Πρώτα Κάιρο, Αίγυπτος κι ύστερα από ώρες Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία. Κι από κει στο Κιγκάλι, την πρωτεύουσα της Ρουάντα.

Μια γιγάντια, φωτεινή, αλλιώτικα εξωτική, πληγιασμένη ήπειρος στέκει εκεί. Γυρνά στο καρουσέλ της Γης, σέρνεται, αναστενάζει, βιάζεται από τους σατράπηδες του κόσμου.

Τα παιδιά της έχουν το δικαίωμα να είναι σαν τα παιδιά μας: χαμογελαστά, χαρούμενα, γεμάτα ελπίδα κι αγάπη, φροντίδα κι αγκαλιές...

Τι είναι οι ύαινες, μπαμπά;

Πλένω τα πιάτα στην κουζίνα κι αισθάνομαι δυο χεράκια να γραπώνουν λαίμαργα τα πόδια μου. Γυρνώ κι αντικρίζω την Έφη, σχεδόν 6 χρόνων:

- Τι είναι οι ύαινες, μπαμπά; με ρωτά και λιώνω...
- Ζώα Έφη, απαντώ στην ερώτηση που γνωρίζω ότι ξέρει την απάντηση...
- Κι είναι άγρια;
- Ναι, μερικές φορές...
- Δηλαδή δαγκώνουν; και συνεχίζει να μου σφίγγει τα πόδια...
- Ναι, όταν κάποιος τους επιτίθεται ή όταν φοβούνται, ναι, δαγκώνουν!
- Και μένουν στη ζούγκλα;
- Ναι, εκεί μένουν...
...
- Μπαμπά, δε θέλω να πας στην Αφρική! Εκεί έχει πολλές ζούγκλες!

Πέθανα, έλιωσα, το σώμα μου συνέθεσε εκατομμύρια χημικές ενώσεις, ο εγκέφαλός μου τις μετέτρεψε σε πληροφορίες, τις έστειλε πίσω ως συναισθήματα σε νανοδευτερόλεπτα, λύγισα τα γόντατα κι αγκάλιασα το μικρό αγγελάκι μας!