Φωτογραφίζοντας στο Muko

Τα παιδιά στο σχολείο του Muko λατρεύουν το φακό. Πολλά απ' αυτά εκλιπαρούν να τα φωτογραφήσεις. Κι είναι το στήσιμό τους τόσο ανεπιτήδευτο, τόσο αυθόρμητο, τόσο σαγηνευτικό που δε χρειάζεται να προσπαθήσεις να έχεις καλό αποτέλεσμα. 

Κι αφού τα φωτογραφίσεις, χαίρονται τόσο πολύ να δουν τις φατσούλες τους στην οθόνη! Διαγκωνίζονται, σπρώχνονται να προλάβουν να 'ναι εκείνα πρώτα που θ' αντικρίσουν την εικόνα. Και μόλις τη δουν, γελάνε με την ψυχή τους, ανεβάζουν τα δάκτυλα στο στόμα, ντρέπονται για τη χαρά τους... Στιγμιαία ωστόσο γιατί μετά από μερικά δευτερόλεπτα σου ζητάνε να τα ξαναφωτογραφίσεις!

Λίγο πριν την Αφρική

Σε λίγες ώρες αφήνουμε την Ευρώπη και περνάμε απέναντι, στη μάνα Αφρική. Πρώτα Κάιρο, Αίγυπτος κι ύστερα από ώρες Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία. Κι από κει στο Κιγκάλι, την πρωτεύουσα της Ρουάντα.

Μια γιγάντια, φωτεινή, αλλιώτικα εξωτική, πληγιασμένη ήπειρος στέκει εκεί. Γυρνά στο καρουσέλ της Γης, σέρνεται, αναστενάζει, βιάζεται από τους σατράπηδες του κόσμου.

Τα παιδιά της έχουν το δικαίωμα να είναι σαν τα παιδιά μας: χαμογελαστά, χαρούμενα, γεμάτα ελπίδα κι αγάπη, φροντίδα κι αγκαλιές...

Η συνέντευξη της Έλενας

Πρόκειται για όσα είπε στο Acharnorama Press η Έλενα Καραγιάννη, μια απ' τις αγαπημένες μας συνταξιδιώτισσες για τη Ρουάντα. Διαβάστε την απολαυστική της συνέντευξη λίγες μόλις ώρες πριν αναχωρήσουμε για το ταξίδι μας. Πώς να μην ανυπομονείς να συνταξιδέψεις με όλα τα παιδιά όταν διαβάζεις:

Με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πιστεύω πως το Σχολείο και όταν λέω σχολείο εννοώ τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, και τους μαθητές, πως θα είναι ο πυρήνας και η αφετηρία σε αυτήν τη Μεγάλη Αναγέννηση που προσδοκούμε τα τελευταία χρόνια της Κρίσης. Το έχει δείξει η ιστορία πως μπορεί να συμβεί και ήδη συμβαίνει, αφού σε κάθε γωνιά της χώρας μας δάσκαλοι και απλοί γονείς, υψώνουν το κεφάλι , αναλαμβάνουν δράση και παίρνουν προσωπικά την υπόθεση του να αλλάξουν στην Πράξη ότι στρεβλό υπάρχει σε αυτόν τον τόπο. Το πιστεύω με όλη μου τη ψυχή.

Επίσης μόλις σήμερα, Σάββατο 6 Ιούλη, ανάδοχοι και εθελοντές της ΑctionAid έφυγαν από το αεροδρόμιο για τo εθελοντικό ταξίδι τους στην Κένυα! Ευχόμαστε καλό ταξίδι, γεμάτο εμπειρίες!

Πέντε Έλληνες στη Ρουάντα

Το κείμενο με τίτλο "Πέντε Έλληνες στη Ρουάντα" δημοσιεύτηκε στο parallaximag.gr/ της Θεσσαλονίκης με φωτογραφίες (C) Amvrosios Kardaris / ActionAid Ελλάς.

Στις 6 Ιουλίου πέντε Έλληνες εκπαιδευτικοί θα ταξιδέψουμε στη Ρουάντα, μια μικρή υποσαχάρια χώρα της Αφρικής. Σκοπός του ταξιδιού μας είναι η παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού ώστε να αξιοποιηθεί στο ωρολόγιο αναλυτικό πρόγραμμα ή/και σε προγράμματα Ευέλικτης Ζώνης, Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας ή άλλων Καινοτόμων Σχολικών Δραστηριοτήτων. Για να το πετύχουμε αυτό θα οργανώσουμε σχετικά επιμορφωτικά σεμινάρια εκπαιδευτικών από το Σεπτέμβρη. Ωστόσο από τώρα προσκαλούμε τους/τις εκπαιδευτικούς της Ελλάδας για τη δημιουργία ενός δικτύου εκπαιδευτικών και σχολείων με σχετικές δράσεις. 

Διαβάστε το πλήρες άρθρο.

Τι είναι οι ύαινες, μπαμπά;

Πλένω τα πιάτα στην κουζίνα κι αισθάνομαι δυο χεράκια να γραπώνουν λαίμαργα τα πόδια μου. Γυρνώ κι αντικρίζω την Έφη, σχεδόν 6 χρόνων:

- Τι είναι οι ύαινες, μπαμπά; με ρωτά και λιώνω...
- Ζώα Έφη, απαντώ στην ερώτηση που γνωρίζω ότι ξέρει την απάντηση...
- Κι είναι άγρια;
- Ναι, μερικές φορές...
- Δηλαδή δαγκώνουν; και συνεχίζει να μου σφίγγει τα πόδια...
- Ναι, όταν κάποιος τους επιτίθεται ή όταν φοβούνται, ναι, δαγκώνουν!
- Και μένουν στη ζούγκλα;
- Ναι, εκεί μένουν...
...
- Μπαμπά, δε θέλω να πας στην Αφρική! Εκεί έχει πολλές ζούγκλες!

Πέθανα, έλιωσα, το σώμα μου συνέθεσε εκατομμύρια χημικές ενώσεις, ο εγκέφαλός μου τις μετέτρεψε σε πληροφορίες, τις έστειλε πίσω ως συναισθήματα σε νανοδευτερόλεπτα, λύγισα τα γόντατα κι αγκάλιασα το μικρό αγγελάκι μας!

Γεμίζοντας το σακίδιο

Μια μέρα, περίπου 24 ώρες απέμειναν για το ταξίδι μας στη Ρουάντα. Τα πράγματα είναι έτοιμα εδώ και καιρό και περίμεναν την ώρα που θα παίρναν κι αυτά τη θέση τους στο σακίδιο. Το ημερολόγιο στην οθόνη - δεν έχει σημασία ποια οθόνη - δείχνει 5 Ιουλίου 2014...

Επιστροφή λοιπόν στην πόλη μετά από μια σύντομη ανάπαυλα και να μην ξεχάσουμε:

• τα χαπάκια για την ελονοσία
• το φαρμακείο
• το αντικουνουπικό...
• τα ταξιδιωτικά έγγραφα...

κι η λίστα κάπου περατώνεται. Όχι όμως κι η ανυπομονησία μας για το ταξίδι, η λαχτάρα μας να γεμίσουμε εικόνες κι εμπειρίες. Μια πολύ καλή συνάδελφος μου ευχήθηκε "ανεπιτήδευτες εμπειρίες"... Σκύβω το κεφάλι και συμμαζεύω τις σκέψεις μου. "Ανεπιτήδευτες"... για να το γράφει κάτι θα ψυχανεμίζεται...

Τις τελευταίες ώρες με τα υπόλοιπα παιδιά της αποστολής ανταλλάσσουμε ένα σωρό μηνύματα και σχόλια γεμάτα χιούμορ μέσω Διαδικτύου. Φανερώνουν το καλό κλίμα που έχουμε μεταξύ μας και τη διάθεση όλα να πάνε καλά!

"Έτοιμοι;", αναρωτιέται η Νάσια

Άνοιξα τα μάτια στις 7.00 το πρωί. Το ημερολόγιο δείχνει 2 Ιούλη κι απομένουν μόλις τέσσερις μέρες για το ταξίδι μας στη Ρουάντα. Κι ενώ οι ετοιμασίες δείχνουν να έχουν ολοκληρωθεί, τα μέλη της αποστολής αναρτούν διαρκώς τελευταίες σκέψεις, απορίες, προτάσεις.

Με χαρά διάβασα ότι κι η Νάσια, η θεατρολόγος της παρέας μας, έφτιαξε το δικό της Ιστολόγιο στο http://dramateacherinrwanda.wordpress.com/. Ανατρέξτε κι εκεί λοιπόν για να διαβάστε τις δικές της σκέψεις σχετικά με το εγχείρημά μας.

Εύχομαι στη Νάσια καλοτάξιδες ιδέες!